Prettig - Persoonlijk - Professioneel

Wat is de theorie van de osteopathie?

Hoewel de osteopathie in Nederland relatief nieuw is, werd deze in de vorige eeuw al ontwikkeld door Andrew T. Still. Hij was een klassiek geneeskundige die bestrijding van alleen de ziekteverschijnselen destijds ontoereikend vond. Op grond van zijn ervaringen kwam hij tot de conclusie dat het juist de bewegingsverliezen zijn van gewrichten maar ook van organen die de mensen ziek maken. Still en zijn medewerkers onderzochten de samenhang tussen verschillende lichaamssystemen en hebben hierbij destijds binnen de osteopathie de volgende verdeling gemaakt:  

Er is een gedeelte dat zich bezig houdt met gewrichten, kapsels, banden en spieren. Als er een bewegingsbeperking is ontstaan van de rug of van de nek, dan kan het zijn dat een wervel niet meer goed beweegt. Door een voorzichtige mobilisatie of een manipulatie van deze wervel wordt de beweeglijkheid weer hersteld. Dit wordt bijvoorbeeld gebruikt bij een acute spitaanval of bij een scheefstand van de nek.

Een ander deel betreft de behandeling van organen of van bindweefselvliezen om de organen heen. Ook verklevingen van organen kunnen zo worden opgeheven. Hierdoor wordt de beweging tussen de organen bevorderd waardoor o.a. de doorbloeding en de lymfecirculatie van de betreffende organen verbetert. Ook heeft dit een positief effect op het zenuwstelsel.  

Het derde onderdeel wordt ook wel cranio-sacrale therapie genoemd. Het betekent dat er door bepaalde technieken wordt getracht het centrale zenuwstel te beïnvloeden.

De osteopaat heeft dus voor het herstellen van de lichaamsbalans een scala aan technieken die in het algemeen zacht van aard zijn en respect tonen voor het lichaam. Deze osteopatische handelingen herstellen de verloren beweeglijkheid van de verschillende structuren en stimuleert het weefsel tot zelfgenezing.

In Amerika wordt dit vak uitsluitend door artsen en specialisten beoefend. In Nederland waar de osteopathie sinds de jaren negentig bekend is, zijn osteopaten meestal fysiotherapeuten die zich na een vijf- of zesjarige opleiding hebben gespecialiseerd. Voor het behalen van de titel D.O., M.R.O. dient er onderzoek gedaan te worden en een thesis te worden geschreven.

'Wij behandelen geen klachten, wij behandelen mensen'